Pogodynka – gdzie będzie padać?

Zaledwie półtora miesiąca temu zmarła ostatnia
osoba mówiąca w języku bo, jednym z najstarszych języków świata. Boa Sr, która
odeszła w wieku 85 lat nie miała z kim rozmawiać w swym ojczystym narzeczu przez
około trzy dekady – odkąd zmarli jej rodzice. By móc komunikować się z innymi,
musiała nauczyć się mówić w języku hindi. Język bo istniał przez ponad 70 000 lat, podług
szacunku badaczy. Jego historia sięga niewiarygodnie pradawnych czasów z
perspektywy dziejów ludzkości. Przestał istnieć kilka tygodni temu.

Polscy mężczyźni u władzy nie chcą też w swojej większości zaakceptować, że
skoro to kobiety zostają matkami i to na nich spoczywa ciężar wyprowadzenia
dzieci na ludzi, to powinny mieć pełne prawo do decydowania o tym, czy chcą mieć
dzieci a jeśli nie chcą, a zaszły w niepożądaną ciążę, to powinny mieć prawo do
jej przerwania. Ktoś kiedyś powiedział, że gdyby to mężczyźni zachodzili w
ciążę, prawo do aborcji dawno by już było powszechną normą.

Dziś muzułmanie i ludzie innych religii szukają schronienia w Europie. Czują
się tam bezpieczniejsi i bardziej stabilni niż w swoich własnych, muzułmańskich
krajach. Emigrują do miejsc, gdzie jest praca, gdzie jest wolność słowa, a nawet
wolność wyznania, której nie ma w ich własnych krajach. Ludzie, którzy są
prześladowani w swoich krajach – czy to ekonomicznie, czy ze względu na swoje
wyznanie – emigrują do krajów tak zwanego „niewiernego Zachodu”, żeby mieć
swobodę ekonomiczną, społeczną, a nawet swobodę praktyk religijnych. To jest
najlepszy dowód na to co mówię.

Co znaczy szacunek? Ano, że
obojętnie, co zrobi tatuś, to musimy go szanować. Choćby nawet niewłaściwie
ocenił poziom soli w zupie lub w towarzystwie jakiejś obcej pani zapomniał się i
o mamie. Choćby nawet wezwał imię nadaremnie lub kolegów od tak zwanego
kieliszka w celu wspólnego podnoszenia upadłego ducha. Choćby odszedł od
Kościoła, matki naszej. Co znaczy posłuszeństwo? Ano, że obojętnie, co każe
mamusia, to musimy to uczynić. Choćby kazała klęczeć na grochu w celu wywabienia
soli z zupy lub utopić kota w worku w celu zaoszczędzenia mu cierpień związanych
z przebywaniem w naszej nieszczęśliwej (tatuś pije) rodzinie.

Wygramy tę wojnę idei przeciw religii, kiedy ateizm jako pojęcie stanie się
ledwo zrozumiały. Po prostu znajdziemy się w świecie, w którym ludzie
zaprzestaną chwalić siebie nawzajem za udawanie, że wiedzą rzeczy, których nie
wiedzą. Na pewno jest to przyszłość, o którą warto walczyć. To może być jedyna
przyszłość odpowiednia dla przetrwania naszego gatunku. Ale jedyna droga którą
widzę, prowadząca od teraz do wówczas, to byśmy byli całkowicie uczciwi w
teraźniejszości. Wydaje mi się, że intelektualna uczciwość jest i zawsze będzie,
głębsza, trwalsza i łatwiejsza do rozprzestrzenienia, niż „ateizm.”

Czy spotkaliście się kiedyś ze świeckim patronem miasta? Czy Eugeniusz Kwiatkowski, twórca Gdyni, mógłby zostać jej patronem? Patroni miast to święci, nawiedzeni mistycy, biskupi lub zwykli księża. Procedura ustanowienia patronatu jest dwuetapowa. Zbiera się jakieś kółko różańcowe lub inny aktyw kościelny, który lobbuje na rzeczy uchwały Rady Miasta w formie prośby do biskupa o patronat. Biskup nie ma jednak kompetencji w tej sprawie, więc przekazuje ją wyżej – do Watykanu. Patronaty miast są rwącym strumieniem wsączającym Kościół panujący w przestrzeń publiczną, która jest współwłasnością także ateistów, buddystów, protestantów czy pogan. Na Dolnym Śląsku pierwszą tamę tej powodzi postawił wojewoda dolnośląski Rafał Jurkowlaniec (PO), który w Dusznikach Zdroju utrącił św. Piotra, na wniosek radnego Pawła Bolka (Nowa Lewica).

Dzięki Internetowi wiadomości z dyktatur docierają dziś szybciej i łatwiej.
Dzięki technice państwo utraciło również możliwość kontrolowania informacji
docierających do obywatela. W czasach kiedy zastanawialiśmy się jak będzie
wyglądał nasz rok 1984, wsłuchiwaliśmy się w zagłuszane audycje radiowe,
przepisywaliśmy informacje na maszynach do pisania, przekazywaliśmy je ustnie.
Dzisiejszy świat cierpi z powodu nadmiaru informacji. Problemem jest trudność
wyboru źródeł, określenia czego właściwie szukamy, priorytetowania i samego
przeszukiwania danych, odsiewania śmieci. Toniemy w powodzi informacji, których
nie jesteśmy w stanie przetworzyć. Wraz z rozpowszechnieniem się Internetu
niemożliwe stało się jednak izolowanie własnego społeczeństwa i przekonywanie
go, że jego mieszkańcy żyją w najwspanialszym miejscu na Ziemi.

Uważam, że bycie neutralnym to bycie współodpowiedzialnym i współwinnym. Każde
nasze zlekceważenie, brak refleksji, powtarzanie popularnych twierdzeń jest
zgodą na istniejącą rzeczywistość: struktury, zależności, układ sił, schematy,
stereotypy, normy, tak jak „milczenie jest zgodą”. Każdy unik przed
odpowiedzialnością, ucieczka lub wycofanie to powielanie i podtrzymywanie a więc
tworzenie istniejących opresji, które o ironio, w potocznych rozmowach
krytykujemy. Co ciekawe krytykujemy także hipokryzję.