Jako wymiar legendy, pytania i obietnicy słowo jest
przed dyscyplinami logiki i retoryki, a więc „poza dobrem i złem”; i to jest
właśnie, co Levinas (w opozycji do genealogii moralności Nietzschego) określa
jako etykę, mianowicie jako „twarz”, jako „stworzenie mówiące, które mówi przed
językiem” i jako „wyrażenie przed słowami”. To jest właśnie, czego teoretycy
dialogu nie zauważają: logos nie jest zdolnością człowieka, ponieważ „samym
pytaniem dialog już został rozpoczęty„. Dla logiki paradoks, może to
także zostać wyrażone w ten sposób: dlaczego mogę rozmawiać z Innym? Bo słowo
nie może się obronić; dlatego mogę je do niego skierować.